گزیده سخنان امام حسین (ع)

امام حسین (ع) فرمود: عاقل، با کسی که می ترسد او را دروغگو پندارد هم سخن نمی شود، از کسی که می ترسد او را رد کند درخواستی نمی کند، به کسی که می ترسد او را بفریبد تکیه نمی نماید و به کسی که به امید او اطمینانی نیست امید نمی بندد. 

امام حسین(ع) می فرماید: عقل، جز از راه پیروی حق به کمال نمی رسد.

امام حسین (ع) می فرماید: از نشانه های اسباب قبولی اعمال، همنشینی با خردمندان است و از نشانه های اسباب نادانی، کشمکش با نابخردان است .  

امام حسین (ع) می فرمود: دانش نطفه بارور معرفت است. تجربه های طولانی، فزونی عقل است، شرافت همان پارسایی است. قانع بودن، آسایش تن است، هر که تو را دوست دارد، از پلیدی بازت می دارد، هر که تو را دشمن دارد، بر نابکاری واردت می سازد.

امام حسین (ع) می فرماید: هر کس این پنج چیز را نداشته باشد، از زندگی خود چندان بهره ای نمی برد: عقل، دین، ادب، شرم و خوش خلقی. 

 به امام حسین (ع) عرض شد ابوذر می گوید: برای من، فقر محبوبتر از بی نیازی و مریضی، محبوبتر از سلامتی است. حضرت فرمود: خدای متعال ، ابوذر را رحمت کند، اما من می گویم: هرکس به نیک گزینی خدا برای او مطمئن شود، جز آنچه را خدا برایش گزیده است آرزو نمی کند.

 امام حسین (ع) می فرماید: خداوند به هر کس راستگویی و نیکخویی و پاکدامنی و پاک خوری روزی کند خیر دنیا و آخرت را ویژه او ساخته است.

عالم ازشور توغرق هیجان است هنوز   

نهضتت مایه الهام جهان است هنوز

بهر ویرانی ونابودی بنیان ستم

خون جوشان تو چون سیل دمان است هنوز

در فداکاری مردانه ات ای رهبر عشق

چشم ایام به حسرت نگران است هنوز

کربلای تو پیام آور خون است وخروش

مکتبت راهنمای دگران است هنوز

تا قیامت زقیام تو قیامت بر پاست

از قیام تو پیام تو عیان است هنوز

همه ماه است محرم همه جا کرببلاست

در جهان موج جهاد تو روان است هنوز         قسمتی از اشعار مرحوم شهریار

در آستانه فرا رسیدن ماه محرم ماه خون وقیام ماه عشق وایثار و ماه حسین (ع)هستیم .محرم یاد آور عشق بازی عشاق ثاراللهی است.محرم ماه ترک دنیا به بهاء خرید آخرت یا به بهاء نجات بشریت است وبهتر بگویم ماه معامله با حسین (ع) است .در عصر زمانی زندگی می کنیم که دشمنان مسلم ومشخص ومسلخ دون صفت کمتر به محو نام ومرام شیعیان بسته اند ودوستان نا آگاه نیز خواسته یا ناخواسته آب به آسیاب دشمنان می ریزند گوئیا همگی بسیج شده اند تا با نام حسین ومرام حسین وپیروان حسین مبارزه کنند .در این ایام حزن وماتم بر من وتوشیعه حسین واجب است که در عین اینکه باشوق رغبت وهمت عالی دربرگزاری مراسم عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین (ع) به شیوه سنتی وخداپسندانه شرکت نمائیم لازم است جهت تنویر افکار جوانان شیعه وزدودن مطالب وبرنامه های شرک آلود وغیر دینی از این مراسمات اقدام نمائیم وبا صبر وحوصله ومتانت حسینی به شبهاب آنان پاسخ گوئیم ویا آنها را به افراد آگاه ومسلط راهنمایی نمائیم.

در جلسات روضه خوانی حضرت سید الشهداء التما س دعای مخصوص دارم - م-آرزو

انگیزه هاى قیام حسین (ع)

امام علیه السلام در سخنان خود در پاسخ ولید و مروان اولین انگیزه قیام و مبارزه و علت مخالفت خود با یزید بن معاویه را بیان نمود و اینك به هنگام حركت از مدینه در وصیتنامه خویش به انگیزه دیگر و یا به علة العلل قیام خود كه امر به معروف و نهى از منكر و مبارزه با مفاسد وسیع و نابسامانیهاى ضد اسلامى و ضد انسانى حكومت یزیدى مى باشد، اشاره مى كند و مى فرماید:
((اگر آنان از من تقاضاى بیعت هم نكنند من باز هم آرام و ساكت نخواهم نشست ؛ زیرا اختلاف من با دستگاه خلافت تنها بر سر بیعت با یزید نیست كه با سكوت آنان در موضوع بیعت ، من نیز سكوت اختیار كنم بلكه وجود یزید و خاندان وى موجب پیدایش ظلم و ستم و سبب شیوع فساد و تغییر در احكام اسلام گردیده و این وظیفه من است كه در راه اصلاح این مفاسد و امر به معروف و نهى از منكر و احیاى قانون جدم رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و زنده كردن راه و رسم پدرم على علیه السلام و بسط عدل و داد بپا خیزم و ریشه این نابسامانیها را كه خاندان بنى امیه است قلع و قمع نمایم . و همه جهانیان بدانند كه حسین جاه طلب نبود، طالب مقام و ثروت نبود، شرور، مفسد و اخلالگر نبود و این حالت از روز اول تا ساعت آخر و تالحظه آخر در روح حسین علیه السلام متجلى ومتبلوربود)).
در اینجا این سؤ ال مطرح است كه آیاانجام دادن وظیفه امربه معروف و نهى ازمنكر مشروط به نبودن ضرر جانى و مالى نیست ؟ در صورتى كه امام علیه السلام این شرط را نادیده گرفته و از این مرحله قدم فراتر نهاده و تا نقطه بذل جان و ایثار خون خود و یارانش ، قبول اسارت اهل بیت و دخترانش ‍ پیش رفته است .

آيا بچه ها را براي نماز صبح بيدار کنيم؟

دخترک همان‌طور که چشم‌هايش را مي‌ماليد وارد اتاق شد. سلام کرد و کنار مادر نشست. با اخم به مادرش گفت: چرا براي نماز بيدارم نکردي؟ مادر گفت: آخر خواب خوشي بودي؛ دلم نيامد. دختر گفت: من که به شما گفته بودم! مادر که از جواب دادن به او درمانده بود، گفت: حالا برو صبحانه‌ات را بخور.
دختر بچه که از اتاق بيرون رفت، بحث خانوادگي شروع شد. ميزگردي با حضور تمام اعضاي خانواده

در مورد بيدار کردن يا نکردن بچه براي نماز صبح!
پدربزرگ گفت: حق با دخترم است. چون گفته که بيدارش کني بايد صدايش مي‌زدي. اگر نگفته بود، اشکال نداشت. حضرت امام (ره) هم همين کار را مي‌کرد. اگر بچه‌ها خواب بودند، صدايشان

نمي‌کرد. اما اگر بيدار بودند مرتب از آن‌ها مي‌پرسيد: نماز خوانديد يا نه؟ بيش‌تر فقها هم همين نظر را دارند که اگر فرد خودش اجازه بيدار کردن را بدهد، مي‌شود بيدارش کرد.
مادر مخالف بود. مي‌گفت: بچه‌ام هنوز به تکليف نرسيده و هنوز زودش است. از خواب بيدارش کنم،

گناه دارد! تازه بدخواب که مي‌شود به درس‌هايش هم لطمه مي‌خورد!
مادربزرگ عينکش را جابه‌جا کرد و گفت: واه! مگر مي‌شود؟ بچه بايد نماز بخواند. به زور هم که

شده بايد بيدارش کرد. همين خود شماها! صبح‌ها به چه زحمتي بيدارتان مي‌کردم. مگر مي‌شود

نماز نخواند؟!
مادر لبخندي زد و گفت: حق با شماست. آن روزها که ما را به زور بيدار مي‌کردي، نماز برايمان زهر

مي‌شد! اما جرأت نمي‌کرديم حرفي بزنيم ...
پدربزرگ ادامه داد: اين‌که چطوري بيدارش کني، خيلي مهم است. اگر به زور باشد، بچه از نماز زده

مي‌شود اما اگر با مهرباني و آرامي باشد، خوب است. نگران اين هم نباش که بدخواب شود. اگر

ضرري براي انسان داشت خداوند نماز صبح را واجب نمي‌کرد. پس نه تنها ضرر ندارد بلکه فايده هم

دارد. در ضمن بايد توجه داشته باشي که اگر بيدارش نکني، شايد تبعات بدي داشته باشد. مثلاً

موجب بي‌اعتنايي بچه به نماز شود. اين خوب نيست.
پدر که تا حالا ساکت بود و به بحث‌ها گوش مي‌کرد، گفت: حق با پدربزرگ است. نماز را نمي‌شود

سبک شمرد. از طرفي کودک را هم نبايد دل‌زده کرد. بلکه بايد زمينه‌ها را فراهم کرد. وقتي بچه

خودش مي‌گويد: صبح بيدارم کن، اين ديگر تحميل نيست، بلکه خواسته است. اين نشان مي‌دهد

که بچه دلش مي‌خواهد بيدار شود و اين خوب است. بايد به خواسته بچه احترام گذاشت. بعد از

مدتي هم عادت مي‌کند و خودش بيدار مي‌شود.
پدربزرگ در تأييد حرف‌ها ادامه داد: اگر شب بچه را زودتر بخوابانيد، صبح بدخواب هم نمي‌شود.
مادربزرگ که بر موضع خودش پافشاري مي‌کرد، گفت: حالا دختر شما خودش مي‌خواهد بيدار

شود، اما بچه‌هايي که نمي‌خواهند چي؟ آن‌ها را که ديگر بايد به زور بيدار کرد؟! بي‌چاره پدر و

مادرهايشان! چه بدبختي‌اي مي‌کشند!
پدر که سعي مي‌کرد جلوي خنده‌اش را بگيرد، به آرامي گفت: نه مادر جان! به زور درست نيست.

بلکه راه‌هاي ديگري هم هست. اين والدين بايد اين کارها را انجام بدهند:
1. سطح آگاهي و شناخت بچه‌هايشان را بالا ببرند تا بچه بداند نماز چه فايده‌اي برايش دارد.
2. با زبان نرم و جذاب درباره نماز و واجبات ديني صحبت کنند. قرآن مي‌فرمايد: ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّکَ

بِالْحِکْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُم بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ نحل/125؛ با حکمت و اندرز نيکو، به راه

پروردگارت دعوت نما! و با آن‌ها به روشي که نيکوتر است، استدلال و مناظره کن!
3. براي نماز آن‌ها امکاناتش را فراهم کنند. مثلاً محل نماز را زيبا کنند. سجاده و عطر برايش بخرند،

جايزه به او بدهند و ... .
4. با هم نماز بخوانند. وقتي بچه ببيند پدر و مادرش با هم نماز مي‌خوانند او هم مي‌خواهد تقليد

کند و دوست دارد با آن‌ها نماز بخواند.
5. بچه‌ها را همراه خود به مسجد ببرند. بچه‌ها نماز جماعت را دوست دارند. چون احساس

مي‌کنند آن‌ها هم بزرگ شده‌اند. نماز جماعت مشوق خوبي براي نماز خواندن است.

عبادت تمريني
در کنار پدر مشغول نماز بود. نماز کاملاً جدي و موقرانه. اما به محض اين‌که فيلم‌برداري از اين دختر چهار ساله شروع شد، از خجالت نماز را رها کرده و پا به فرار گذاشت. پدر نيز که از علماي برجسته بود ناگهان سر از سجده برداشت و شروع کرد دختر کوچکش را صدا بزند. من که تازه از راه رسيده بودم و پدر تعجبم را ديد، گفت: اين نماز براي تمرين و آموزش است.

با تشکر از سایت شهباز

پيش از اينكه ادامه حكايت را بخوانيد شما نيز كمي فكر كنيد ....

..........

..........

........

.......

......

.....

.....

...

..
 

Powered By
  BLOGFA.COM